Ode aan de lente | Konijnenadviesbureau Hopster
Wist je dat je konijnen zindelijk kan maken? Als je dat weet, zou je dan nog een konijn alleen maar in een hok zetten? Een konijn in een hok kan niet tegemoet komen aan zijn natuurlijke basisbehoeften en wordt daardoor onhandelbaar of apathisch. Dankzij de correcte huisvesting, verzorging, opvoeding én training geef je je konijnen de kans op een volwaardig leven en worden het leuke huisdieren die je niet meer zal kunnen missen. Wil je weten wat jij kan doen om je konijnen te helpen? Hopster is er voor jou en je konijnen.
Konijnen, verzorging, huisvesting, training, zindelijkheidstraining, opvoeding, binnenhuiskonijnen, buitenhuiskonijnen, groepsdieren, ram, voedster, sterilisatie, castratie, konijn in huis, verrassend huisdier
15369
post-template-default,single,single-post,postid-15369,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-6.1,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.5,vc_responsive

Ode aan de lente

20 mei Ode aan de lente

Volg en like ons:
RSS
Follow by Email
Facebook
Twitter
YouTube
Pinterest
Instagram
Google+

Wanneer de dagen langer worden, de temperaturen stijgen en de zon verschijnt, krijg ik altijd een geweldig lentegevoel. Ik ben hier zeker niet alleen in, het lijkt zo precies dat iedereen stilletjes aan weer wakker wordt na een lange winterslaap. De straten worden drukker, terrasjes worden uitgestald, er worden plannen gesmeed voor de zomer, wat een geweldige periode.

Ik hou er ook enorm van om buiten te kunnen zitten. Ik woon in het centrum van Leuven dus moet het doen met mijn stadstuintje, maar wat heb ik hier al plezier aan gehad. Elke gelegenheid grijpen mijn huisgenoten en ik aan om een barbecue te organiseren en vrienden uit te nodigen. Zelfs wanneer het nog vrij koud is maar zolang het niet regent, installeer ik mij buiten, dan hoort er wel een warm dekentje bij.

coIMG_2630

De konijnen vinden de lente ook leuk. Van het moment dat het niet te koud in huis wordt wanneer de tuindeur open staat, staat deze open. De konijnen kunnen dan binnen en buiten wanneer ze willen. Dit vind ik zo leuk aan mijn huis, ik kan Eddie en Louis beiden aanbieden, het binnen- en buitenleven, niet tijdens de koude winter. Wanneer het regent, komen ze binnen schuilen maar van het moment dat de bui gepasseerd is, gaan ze verder grazen in de tuin. Wanneer het donker is, komen ze naar binnen om te slapen.

Gisteren was weer zo’n prachtige avond, overdag passeerde er een onweer, met stortbuien, donder en bliksem, het typische weer rond deze tijd van het jaar. Het resultaat was voor de rest van de dag een prachtige aaneenschakeling van onweerswolken, gecombineerd met een prachtige zonsondergang. Dus dan gaan we daar naar kijken in de tuin, in het gezelschap van de konijnen.

 coIMG_2628

Iedereen dat mij een klein beetje kent, weet ondertussen hoe gek ik ben van mijn konijnen. Maar tot ze Eddie en Louis in actie gezien hebben, moet het moeilijk zijn om mijn liefde voor konijnen te kunnen omvatten, toch niet wanneer ze zelf geen konijnen in huis hebben. Daarom vind ik het zo leuk dat wanneer ik vrienden uitnodig en we kunnen in de tuin zitten, ze Eddie en Louis in hun vertrouwde omgeving kunnen zien.

In het begin van de avond zitten de konijnen rustig te grazen of komen ze de tuinstoelen inspecteren, ja, want die stonden daar voordien nog niet. Eddie en Louis vinden het geweldig om onder de stoelen te grazen. Op die manier zijn ze dicht bij hun mensen maar kunnen rustig verkennen onder de bescherming van de stoelen waardoor ze zelf het contact met mensen kunnen bepalen.

 coIMG_2625

Zo zal het, wanneer ze op hun gemak zijn, gebeuren dat ze een typische konijnenkopstoot geven aan de voeten van mijn gasten of huisgenoten, om te laten weten ‘Hallo, ik ben hier!’. Dit wil niet zeggen dat ze gestreeld willen worden, ook al is dat altijd mijn reflex, maar wel een manier om contact te leggen. Ik vind dit nog steeds een speciaal gevoel, hierover wordt niet veel geschreven in boeken over konijnen dus de eerste keer ze dit deden bij mij, was ik vrij verrast. Veel mensen verschieten hiervan maar worden er tegelijkertijd door betoverd, volgens mij zullen konijnen dit nooit doen bij mensen die ze niet vertrouwen.

Wanneer het begint te schemeren, worden Eddie en Louis ook actiever, stilletjes aan begin ik dan subtiele veranderingen in hun gedrag op te merken. Dit is de periode dat konijnen het actiefste zijn, tijdens de schemer zowel ’s morgens als ‘s avonds. Een binkie hier, een binkie daar, een sprintje naar de rozenstruik, een sprintje onder de stoelen door, de binkies blijven elkaar opvolgen. Elke binkie is steeds weer anders. Het lijkt op een dans, een dans om te ontspannen én om hun natuurlijke reflexen te oefenen.

Binky Louis2klein

In het wild moeten konijnen steeds klaarstaan om te kunnen vluchten. Ze moeten snel en flexibel zijn om aan de vele roofdieren die konijn op hun dieet hebben staan, te kunnen ontsnappen. Van jongs af aan, trainen de konijnen hun spieren door de meest creatieve binkies neer te zetten, zich voorbereidend op het leven, al spelend. Het gedrag van onze huiskonijnen lijkt nog heel fel op het gedrag van de wilde konijnen, de binkies maken daar een deel van uit, gelukkig maar, het is een mooi spektakel om van te genieten.

Groot is dan ook mijn plezier om de reactie van mijn bezoekers te zien wanneer Eddie en Louis hun mooiste binkies tonen. De eerste binkies missen ze meestal, ik heb ze altijd gezien, maar eens Eddie en Louis opgewarmd zijn, is er geen ontsnappen meer aan. Eerst tovert het verbazing op de gezichten van mijn gasten en daarna onmisbaar een brede glimlach.

Gisterenavond heb ik me dan ook kapot gelachen. De konijnen hadden beslist dat het tijd was om naar binnen te gaan. In een treintje verplaatsten ze zich richting deur. In de deuropening bleef Eddie ineens staan. Ik zie ze kijken naar mij, en ineens sprint ze de tuin terug in, loopt ze een toertje in de tuin en sprint ze terug naar de deur. Was het omdat ik zo hard moest lachen of voelde ze zich gewoon heel erg konijn, ik weet het niet, maar dit heeft zich een paar keer herhaalt, een sprintje rond de tuin en terug naar de deur. Prachtig om te zien, zeker met die hangoortjes waardoor ze bijna gaat vliegen.

Binky Eddie

Ik dacht, dit is gemakkelijk, nu moet ik ze niet meer in de tuin gaan herinneren aan hun bedtijd. Meestal gaat dit altijd gemakkelijk, ik moet mijn gezicht laten zien en ze een beetje aanmanen om richting huis te huppelen. De meeste dagen lukt dit zonder probleem, ze weten dat er altijd wat lekkers te vinden is wanneer ze binnenkomen. Maar op sommige dagen krijgt Eddie het ineens in haar hoofd en, wanneer ze bijna aan de deur is, naar mij kijkt en dan ineens wegspringt, richting rozenstruik. Hierna volgt meestal een vloek ‘Godverdomme Eddie!!!’ van mij omdat ik weet wat er gaat gebeuren, maar ik moet er wel altijd van lachen. Het wordt ineens een spelletje om haar binnen te krijgen. Gelukkig hou ik ook wel van een spelletje en slaag ik er altijd in om het te winnen, ik moet alleen een beetje meer geduld hebben. Louis is gemakkelijker, zij komt altijd wanneer ik haar roep, niet altijd direct maar ze komt wel.

Vandaar dat ik haar uitspatting zo grappig vond, wat gaat er toch om in die kopjes? Door Eddie’s laatste capriolen, kon ik niet anders dan denken of ze aan het grappen was over de situatie. Ik weet dat ik dieren geen menselijke eigenschappen mag toekennen, dieren zijn geen mensen, maar ik ben er zeker van dat ik hier een soort van humor heb gezien, konijnenhumor.

Volg en like ons:
RSS
Follow by Email
Facebook
Twitter
YouTube
Pinterest
Instagram
Google+
No Comments

Post A Comment

Algemene Voorwaarden